🎟️ Wiersz O Mamie Jan Brzechwa

Za jego porada Jan Lesman podpisywać zaczął swoje utwory jako Jan Brzechwa i już do końca życia został Janem Brzechwą. 3.Powołanie jury - zasady konkursu 4. Drużyny odpowiadają na pytania dotyczące znajomości wiersz J. Brzechwy. Każda drużyna wybiera nr pytania i odpowiada ( 3 rundy). Z podpowiedzią – 1pkt, bez podpowiedzi Mistrzowskie strofy Jana Brzechwy – jednego z najwybitniejszych polskich poetów. Większość z nas zna Jego świetne wiersze dla dzieci, jak choćby „Na straganie”, „Pali się!”, „Kaczka dziwaczka” i wiele, wiele innych. Jednak Brzechwa tworzył nie tylko dla najmłodszych. Pisał także wiersze dla… Jeśli Ci się podoba zostaw proszę łapkę w górę, albo nawet subskrypcję! Dziękuję!Jeśli jakiś wiersz jest Twoim ulubionym, daj mi o nim znać w komentarzu, a j Wesoły wiersz Jana Brzechwy Kłamczucha opowiada o dziewczynce z niezwykłą bujną wyobraźnią. Strona wiersza dla dzieci: https://4parents.info/pl/jan-brzechwa- Jan Brzechwa, a wła­ści­wie Jan Wiktor Lesman uro­dził się 15 sierp­nia 1898 roku w Żme­ryn­ce na Ukra­inie, zmarł zaś 2 lip­ca 1966 roku w War­sza­wie. Mat­ka, Mi­cha­li­na z Le­wic­kich, była na­uczy­ciel­ką fran­cu­skie­go, oj­ciec, Alek­san­der Le­sman ukoń­czył In­sty­tut Tech­no­lo­gicz­ny w Pe Jan Brzechwa - Stonoga Mieszkała stonoga pod Biała,Bo tak się jej podobało.Raz przychodzi liścik małyDo stonogi,Że proszona jest do BiałejNa pierogi.Ucieszył Jan Brzechwa. Uciekł piątek z kalendarza - To się nieraz piątkom zdarza. Poszedł z nudów między ludzi I wciąż stękał: „Mnie się nudzi!” Chciał go kowal wziąć do kuźni: „Piątek w piątek się nie spóźni, W piątek dobry jest początek, Taki piątek to majątek”. Wziął się piątek do roboty, Nic nie robił do soboty, Brzechwa Jan Sójka Wybiera się sójka za morze, Ale wybrać się nie może. "Trudno jest się rozstać z krajem, A ja właśnie się rozstaję." Poleciała więc na kresy Pozałatwiać interesy. Odwiedziła najpierw Szczecin, Bo tam miała dwoje dzieci, W Kielcach była dwa tygodnie, Żeby wyspać się wygodnie, Jedną noc spędziła w Gdyni A tu minął wieczór cały, Wszystkie ryby się pospały. I nastało znów południe, A sum chudnie, chudnie, chudnie I nim dni minęło kilka, Stał się chudy niczym kilka. Więc opuścił wody słodkie. I za żonę pojął szprotkę. Jan Brzechwa jest autorem tego wierszyka dla dzieci o sumie. Brzechwa Koło fortuny. autor: Mszostak8812. "Wiersze Babci Zosi" cz.1 Odwracanie kart. autor: Patrycjadabrows. wyliczanka Uporządkuj. autor: U42635194. przeczkole Zerówka Klasa 1 wiersze. Staś Pytalski - Jan Brzechwa - pytania Stasia i nie tylko ;) Koło fortuny. dla najmłodszych (0-2 lata), dla przedszkolaków (3-5 lat), dla dzieci z klas I-III (6-9 lat) Liczba stron. 80. 18, 90 zł. kup 20 zł taniej. 31,89 zł z dostawą. Produkt: Najpiękniejsze wiersze dla dzieci Jan Brzechwa. dostawa pojutrze. 1 osoba kupiła. Zegarek Jan Brzechwa „Jak się zegarkowi powodzi?” „Owszem, niczego, chodzi”. „Podobno spieszy się o trzy minuty?” „Owszem. Vp0FJo. Witam was koledzy po kiju na moim świeżo otwartym wpis postanowiłem poświęcić humorowi wędkarskiemu, gdyż z natury jestem bardzo wesołym człowieczkiem ( Mam też gorsze dni ale rzadko). A więc zacznijmy od tego, że każdy wędkarz powinien znać jakiś wiersz o swoim hobby, a jeśli nie to jest okazja aby się nauczyć. Tutaj macie parę wierszy Jana Brzechwy pt. „ Ryby”. Mi się podobają a kilka zapadło mi w pamięć. Mam nadzieję że wam też wpadną w ucho i zostaną w pamięci ;)Leszcz za wąsy suma szarpie. "A to śmiałość!" - rzekły karpie. "Karpie dobre są, lecz w sosie" - Odezwały się łososie. "Głupie żarty" - rzekła flądra. "Patrzcie, flądra jaka mądra, Skąd u flądry rozum taki?" - Obruszyły się szczupaki. "Cóż za dziwne obyczaje, Że okoniem szczupak staje?" - Mruknął sandacz. Więc sandacza Zbeształ okoń: "Pan uwłacza Mnie i całej mej rodzinie, Niech pan od nas precz odpłynie!" Rzekły śledzie: "Ryby rzeczne Są zazwyczaj niedorzeczne." "Każda woda im za słodka" - Przygadała śledziom płotka. Karaś milczał. Tylko kilka Jeszcze słów rzuciła kilka, A sardynki z tej rozmowy Potraciły całkiem głowy. Mucha Z kąpieli każdy korzysta, A mucha chciała być czysta. W niedzielę kąpała się w smole, A w poniedziałek w rosole, We wtorek - w czerwonym winie, A znowu w środę - w czerninie, A potem w czwartek - w bigosie, A w piątek - w tatarskim sosie, W sobotę - w soku z moreli... Co miała z takich kąpieli? Co miała? Zmartwienie miała, Bo z brudu lepi się cała, A na myśl jej nie przychodzi, Żeby wykąpać się w wodzie. Piszecie mi w komentarzach, że Wasze małe dzieci uwielbiają wierszyki i rymowanki. U Nas też są one zdecydowanie na topie. Niedawno Oluś został właścicielem pięknej książki z wierszami Jana Brzechwy wydawnictwa Zielona Sowa. Książka ma sztywne i grube tekturowe kartki, a okładka jest jakby obita, przez co jest miła w dotyku. Pozwala to na przekazanie książki do samodzielnego oglądania nawet małemu dziecku, bo nie tak łatwo ja zjeść czy zniszczyć. 😉 To kolejna publikacja ze stronami w jednolitym, wyraźnym kolorze. Dzięki czemu dziecko może skupić się na obrazkach zwierząt, których dotyczą wierszyki. Ilustracje są bajeczne. Zobaczcie sami. Uśmiechnięte zwierzęta spoglądają na nas z każdej strony. Tekstu jest niewiele. na każdej ze stron znajduje się jeden wierszyk. Duża wyraźna czcionka pozwoli starszym dzieciom na podejmowanie pierwszych prób samodzielnego czytania. Wydawnictwo: Zielona Sowa Rok wydania: 2012 Stron: 20 Format: 20,8×20,8 cm Oprawa: twarda piankowa Ilustracje: Marcin Południak Lubicie wiersze Brzechwy? A może macie tą książeczkę i dobrze znacie jej bohaterów? Jan BrzechwaKaczka dziwaczkaNad rzeczką opodal krzaczka, Mieszkała kaczka-dziwaczka,Lecz zamiast trzymać się rzeczki, Robiła piesze poszła więc do fryzjera: „Poproszę o kilo sera!”Tuż obok była apteka: „Poproszę mleka pięć deka.”Z apteki poszła do praczki Kupować pocztowe się kaczki okropnie: „A niech tę kaczkę gęś kopnie!”Znosiła jaja na twardo I miała czubek z kokardą,A przy tym, na przekór kaczkom, Czesała się raz maczku paczkę, By pisać list drobnym tasiemkę starą, Mówiła, że to gdy połknęła dwa złote, Mówiła, że odda się inne kaczki: „Co będzie z takiej dziwaczki?”Aż wreszcie znalazł się kupiec: „Na obiad można ją upiec!”Pan kucharz kaczkę starannie Piekł, jak należy, w zdębiał, obiad podając, Bo z kaczki zrobił się dodatku cały w buraczkach, Taka to była dziwaczka!Jan BrzechwaPsie smutkiNa brzegu błękitnej rzeczki Mieszkają małe pierwszy jest z tego powodu Że nie wolno wchodzić do ogrodu, Drugi – że woda nie chce być sucha, Trzeci – że mucha wleciała do ucha, A jeszcze, że kot musi drapać, Że kura nie daje się złapać, Że nie można gryźć w nogę sąsiada I że z nieba kiełbasa nie spadaA ostatni smuteczek jest o to, Że człowiek jedzie, a piesek musi biec wystarczy pieskowi dać mleczko I już nie ma smuteczków nad FredroMałpa w kąpieliRada małpa, że się śmieli, Kiedy mogła udać człeka, Widząc panią raz w kąpieli, Wlazła pod stół – cicho czeka. Pani wyszła, drzwi zamknęła; Małpa figlarz – nuż do dzieła! Wziąwszy pański czepek ranny, Prześcieradło I zwierciadło –Szust! Do wanny. Dalej kurki kręcić żwawo! W lewo, w prawo, Z dołu, z góry, Aż się ukrop puścił z rury. Ciepło – miło – niebo – raj! Małpa myśli: „W to mi graj!” Hajże! – kozły, nurki, zwroty, Figle, psoty, Aż się wody pod nią mącą! Ale ciepła coś za wiele… Trochę nadto… Ba, gorąco!… Fraszka! – Małpa nie cielę, Sobie poradzi: Skąd ukrop ciecze, Tam palec wsadzi. „Aj! Gwałtu! Piecze!” Nie ma co czekać, Trzeba uciekać! Małpa w nogi Ukrop za nią – tuż, tuż w tropy, Aż po progi. Tu nie żarty – parzy stopy… Dalej w okno… Brzęk! Uciekła! Że tylko palce popiekła, Nader szczęśliwa. – Tak to zwykle w życiu bywaJan BrzechwaJak rozmawiać trzeba z psemWy nie wiecie, a ja wiem Jak rozmawiać trzeba z psem,Bo poznałem język psi, Gdy mieszkałem w pewnej więc wołam: -Do mnie psie! I już pies odzywa wołam: – Hop-sa-sa! I już mam przy sobie gdy powiem: – Cicho leż! Leżę ja i pies mój dłoń wyciągam doń, Grzecznie liże moją zabawnie szczerzy kły, Choć nie bywa nigdy psu kość dam- pies ją ssie, Bo to są zwyczaje pisałem wierszyk ten, Pies u nóg mych zapadł w sen,Potem wstał, wyprężył grzbiet, Żebym z nim na spacer szedłSzliśmy razem – ja i on, Pies postraszył stado wron,Potem biegł zwyczajem psim, A ja biegłem razem z nimOn ujadał. A ja nie Pies i tak rozumie rozumie, bo ja wiem, Jak rozmawiać trzeba z psem. Jan BrzechwaKwokaProszę pana, pewna kwoka Traktowała świat z wysoka I mówiła z przekonaniem: „Grunt to dobre wychowanie!” Zaprosiła raz więc gości, By nauczyć ich grzeczności. Pierwszy osioł wszedł, lecz przy tym W progu garnek stłukł kopytem. Kwoka wielki krzyk podniosła: „Widział kto takiego osła?!” Przyszła krowa. Tuż za progiem Zbiła szybę lewym rogiem. Kwoka gniewna i surowa Zawołała: „A to krowa!” Przyszła świnia prosto z błota. Kwoka złości się i miota: „Co też pani tu wyczynia? Tak nabłocić! A to świnia!” Przyszedł baran. Chciał na grzędzie Siąść cichutko w drugim rzędzie, Grzęda pękła. Kwoka wściekła Coś o łbie baranim rzekła I dodała: „Próżne słowa, Takich nikt już nie wychowa, Trudno… Wszyscy się wynoście!” No i poszli sobie goście. Czy ta kwoka, proszę pana, Była dobrze wychowana? Jan BrzechwaRyby, żaby i rakiRyby, żaby i raki Raz wpadły na pomysł taki, Żeby opuścić staw, siąść pod drzewem I zacząć zarabiać śpiewem. No, ale cóż, kiedy ryby Śpiewały tylko na niby, Żaby Na aby-aby, A rak Byle wydął żałośnie skrzele: „Słuchajcie mnie przyjaciele, Mam sposób zupełnie prosty – Zacznijmy budować mosty!” No, ale cóż, kiedy ryby Budowały tylko na niby, Żaby Na aby-aby, A rak Byle tedy rzecze: „Rodacy, Musimy się wziąć do pracy, Mam pomysł zupełnie nowy – Zacznijmy kuć podkowy!” No, ale cóż, kiedy ryby Kuły tylko na niby, Żaby Na aby-aby, A rak Byle jak. Odezwie się więc ropucha: „Straszna u nas posucha, Coś zróbmy, coś zaróbmy, Trochę żywnosci kupmy! Jest sposob, ja wam mówię, Zacznijmy szyć obuwie!” No, ale cóż, kiedy ryby Szyły tylko na niby,BR> Żaby Na aby-aby, A rak Byle wreszcie tak powiada: „Czeka nas tu zagłada, Opuściliśmy staw przeciw prawu – Musimy wrócić do stawu.” I poszły. Lecz na ich szkodę Ludzie spuścili wodę. Ryby w płacz, reszta też, lecz czy łzami Zapełni się staw? Zważcie sami, Zwłaszcza że przecież ryby Płakały tylko na niby, Żaby Na aby-aby, A rak Byle BrzechwaCap na grapieWlazł kotek Na płotek, Ujrzał capa na grapie. – Zmykaj, capie, Bo cię podrapię! A cap nic – tylko grapie zebrali się gapie, Wszyscy patrzą na capa, A kota aż świerzbi łapa. – Zmykaj, capie, Bo cię podrapię! A cap nic – tylko na kota gapie. – Daj mu, capie, po czapie! A cap nic – tylko sapie. I nie dziwota, Bo cap nie złapie Kota, A kot podrapie Capa, Jako że cap jest mu wciąż grozi i grozi: – Zmykaj, capie, Bo cię podrapię! Więc wziąwszy na rozum kozi, Do domu umknął cap. Teraz go, kocie, łap!Jan BrzechwaHipopotamZachwycony jej powabem Hipopotam błagał żabę: „Zostań żoną moją, co tam, Jestem wprawdzie hipopotam, Kilogramów ważę z tysiąc, Ale za to mógłbym przysiąc, Że wzór męża znajdziesz we mnie I że ze mną żyć przyjemnie. Czuję w sobie wielki zapał, Będę ci motylki łapał I na grzbiecie, jak w karecie, Będę woził cię po świecie, A gdy jazda już cię znuży, Wrócisz znowu do kałuży. Krótko mówiąc – twoją wolę Zawsze chętnie zadowolę, Każdy rozkaz spełnię ściśle. Co ty na to?” „Właśnie myślę… Dobre chęci twoje cenię, A więc – owszem. Mam życzenie…”„Jakie, powiedz? Powiedz szybko, Moja żabko, moja rybko, I nie krępuj się zupełnie, Two życzenie każde spełnię, Nawet całkiem niedościgłe…”„Dobrze, proszę: nawlecz igłę!” Jan BrzechwaChory mułPewien muł Niedobrze się czuł, Więc poszedł do lekarza i rzekł: – Niech pan doktor mi da jakiś lek. Zapytał muła lekarz: – A na co ty, mule, narzekasz? Co ci dolega, mule? Rzekł muł: – Mam łamania i bóle. – A co boli cię? – lekarz znów pyta. – Oj, bolą mnie, bolą kopyta, A jeśli mam przy tym być szczery, To nie jedno, nie dwa, ale cztery, Wszystkie cztery, do samej kości, Nawet ruszyć żadnym nie mogę… I na dowód swojej słabości Kopnął lekarza w prawda wynika doniosła, Że muł jednak ma w sobie coś z KonopnickaNasza czarna jaskółeczkaNasza czarna jaskółeczka Przyleciała do gniazdeczka Przez daleki kraj Bo w tem gniazdku się rodziła Bo tu jest jej strzecha miła Bo tu jest jej raj!A ty, czarna jaskółeczko Nosisz piórka na gniazdeczko Ścielesz dziatkom je! Ścielże sobie, ściel niebogo, Chłopcy pójdą swoją drogą, Nie ruszą go, nie! Wanda ChotomskaDlaczego cielę ogonem mieleW cielętniku stoi cielę i ogonem w kółko wyrwał się z chlewika: – Czy to cielę spadło z byka ? Nikt ogonem tak nie miele, więc dlaczego miele cielę ?Przyszła koza, furtkę bodzie: – Pewnie nudno mu w zagrodzie. Mnie się zdaję, że to cielę z nudów tak ogonem miele.– Z nudów? – Z nudów ! – Może z głodu ?Wlazło cielę do ogrodu, zjadło mlecz i seradelę i ogonem dalej gęś z gąsiorem. – Czy to cielę nie jest chore ? Może zjadło wilcze ziele i ogonem przez to miele ?– Wilcze ziele ? Nie, aniele, ciele jadło seradelę. – Może zjadło jej za wiele ? – Może to przez decybele ? – Może to jest tik nerwowy ? – Może tęskno mu do krowy ?Przyszły kury, indyk, kaczor, wszyscy gdaczą, meczą, kwaczą, strasznie martwię się cielęciem indyk z kozą, gęś z z pastwiska przybiegł źrebak i rzekł: – Martwić się nie trzeba, tylko trzeba spytać cielę, czemu tak ogonem bo jeśli w kółko miele, ma w tym chyba jakieś cele. – Mam- kiwnęło głową cielę- robię muchom karuzelę !]Joanna PapuzińskaTygryskiMoja piżama – cała w tygrysy. A te tygrysy straszne urwisy, A te tygrysy nie chcą spać nocą, Fikają kozły, skaczą i się gniewa: – Spać trzeba teraz! Wszystkie tygryski z piżamy zbiera, Chowa do szafy, na klucz zamyka, Żeby już dzisiaj nie mogły do pracy śpieszy się tato, Otwiera szafę, wyjmuje palto. Nagle wiatr dmuchnął, porwał tygryski, Jakby to były jesienne listki, I z tygryskami przez okno uciekł, I po ogródku wszystkie tygryski zebrać z powrotem, O, ten na kwiatku usiadł jak motyl, Ten się na nitce pajęczej kiwa, A ten biedaczek leży w pokrzywach. A ten na ścieżce. A ten pod listkiem. Czy to już wszystkie? – Tak, chyba wszystkie…Koszę tygrysków zanoszę mamie. Mama układa je na piżamie. Te na rękawach, te na kieszeniach… Ale jednego tygryska nie ma! Nie ma w pokoju, nie ma w ogrodzie. Mały tygrysku, gdzieś nam się podział?Leci latawiec w górze, nad drogą, Ma kolorowy i długi ogon. Może tygrysek chciał zwiedzić świat I na ogonie latawca siadł? A teraz leci sam nie wie dokąd, Bardzo daleko, bardzo wysoko?A może rzeka co płynie obok, Wzięła tygryska w podróż ze sobą? Może ta szybka, zielona woda Już mi tygryska nigdy nie odda?Łaciaty kocur wskoczył na okno. – Możeś ty kocie tygryska połknął? Może myślałeś, że to jest myszka, I przez pomyłkę zjadłeś tygryska?Aż wreszcie … tato przychodzi z pracy. – Czemu, córeczko tak na mnie patrzysz? Czemu się ze mnie obie śmiejecie? – Bo ty tygryska masz na berecie! Bo nasz tygrysek nigdzie nie uciekł! Bo on z tatusiem poszedł i wrócił!I tak się dobrze skończyło wszystko. I dzień się kończy. Wieczór już blisko. Wkrótce światełka w oknach zabłysną. Spać się zachciało moim PijanowskiKolorowa krowaŻyła, była sobie krowa Niesłychanie kolorowaBrzuch – brązowy, pysk zielony, róg-czerwony z jednej strony,a na grzbiecie – popatrz! – Łata. Jaka wielka i za wstyd! Ta pstrokacizna, Rzecz nie krowia – każdy przyzna –Bo wypadek przecie rzadki, Krowa w kolorowe żyć można tak pstrokato? Trzeba coś poradzić na to,Krowo, bardzo jest nie zdrowo, Być tak strasznie kolorową,Gdy się taka rzecz wydarza, Trzeba ruszać do lekarza,niech cię zbada, niechaj powie, czy w porządku krowie zdrowie,lekarz krowę zważył, zmierzył, język zbadał, w róg uderzył,kazał westchnąć jej głęboko, ryknąć głośno, zamknąć oko,nogę zgiąć i wyprostować, aż się zadyszała ją od stóp do głowy I powiada tymi słowy:Całkiem zdrowa jest ta krowa Niesłychanie brązowy – zabłocony, Róg z tej strony pobrudzony,Pysk zielony – prosta sprawa, Ze śniadania jeszcze ta łata tak pstrokata, Bo nie myta całę lata!Bardzo przyda się urodzie Kąpiel w rzece, w ciepłej krowa kolorowa, stoi czarno-biała wie – już innym powie, Co przystoi każdej krowie-Niechaj dobrze zapamięta: Myj się co dzień, nie od Jerzy KernŻyrafa u fotografaPrzyszła pewna żyrafa do fotografa. – Czy to pan robi zdjęcia? – Ja. – A ładne są te zdjęcia? – Ba! – I tak sam pan je robi? – Sam. – A ma pan aby kliszę? – Mam. – A nie pęknie ta klisza? – Nie ma mowy. – A objął mnie pan całą? – Nie, do połowy. – A co będzie z drugą połową? – Zdejmę osobno. – Czy za tę samą cenę? – Nie, za dopłatą drobną. – A na jednym zdjęciu się nie da? - Wykluczone. – To niech pan robi. – Pstryk! Pstryk! Zrobione. – A teraz? – Teraz zlepię te zdjęcia najlepiej jak potrafię. I wręczę za chwilę pani tę wspaniałą fotografię. Jan BrzechwaZOOPapugaPapużko, papużko, Powiedz mi coś na uszko. Nic nie powiem, boś ty plotkarz, Powtórzysz każdemu, kogo ty jesteś, krokodylu? Ja? Znad Nilu. Wypuść mnie na kilka chwil, To zawiozę cię nad jest dziki, dzik jest zły Dzik ma bardzo ostre kły. Kto spotyka w lesie dzika, Ten na drzewo zaraz skaczą niedościgle Małpy robią małpie figle, Niech pan spojrzy na pawiana Co za małpa, proszę pana!ŻyrafaŻyrafa tym głównie żyje, Że w górę wyciąga szyje, A ja zazdroszczę żyrafie, Ja nie przedstawić sobie Pan żubr we własnej osobie. No, pokaż się żubrze. Zróbże Minę uprzejmą pan ma stopy duże, Panie kangurze! Wiadomo, dlatego kangury W skarpetkach robią ta zebra jest prawdziwa? Czy to tak naprawdę bywa? Czy też malarz z bożej łaski Pomalował osła w paski?LisRudy ojciec, rudy dziadek Rudy ogon to mój spadek, A ja jestem rudy lis. Ruszaj stąd, bo będę TuwimPtasie radioHalo, halo! Tutaj ptasie radio w brzozowym gaju, Nadajemy audycję z ptasiego kraju. Proszę, niech każdy nastawi aparat, Bo sfrunęły się ptaszki dla odbycia narad: Po pierwsze – w sprawie, Co świtem piszczy w trawie? Po drugie – gdzie się Ukrywa echo w lesie? Po trzecie – kto się Ma pierwszy kąpać w rosie? Po czwarte – jak Poznać, kto ptak, A kto nie ptak? A po piąte przez dziesiąte Będą ćwierkać, świstać, kwilić, Pitpilitać i pimpilić Ptaszki następujące: Słowik, wróbel, kos, jaskółka, Kogut, dzięcioł, gil, kukułka, Szczygieł, sowa, kruk, czubatka, Drozd, sikora i dzierlatka, Kaczka, gąska, jemiołuszka, Dudek, trznadel, pośmieciuszka, Wilga, zięba, bocian, szpak Oraz każdy inny – słowik Zaczął tak: „Halo! O, halo lo lo lo lo! Tu tu tu tu tu tu tu Radio, radijo, dijo, ijo, ijo, Tijo, trijo, tru lu lu lu lu Pio pio pijo lo lo lo lo lo Plo plo plo plo plo halo!”Na to wróbel zaterlikał: „Cóż to znowu za muzyka? Muszę zajrzeć do słownika, By zrozumieć śpiew słowika. Ćwir ćwir świrk! Świr świr ćwirk! Tu nie teatr Ani cyrk! Patrzcie go! Nastroszył piórka! I wydziera się jak kurka! Dość tych arii, dość tych liryk! Ćwir ćwir czyrik, Czyr czyr ćwirik!”I tak zaczął ćwirzyć, ćwikać, Ćwierkać, czyrkać, czykczyrikać, Że aż kogut na patyku Zapiał gniewnie: „Kukuryku!”Jak usłyszy to kukułka, Wrzaśnie: „A to co za spółka? Kuku-ryku? Kuku-ryku? Nie pozwalam, rozbójniku! Bierz, co chcesz, bo ja nie skąpię,Ale kuku nie ustąpię. Ryku – choć do jutra skrzecz! Ale kuku – moja rzecz!” Zakukała: kuku! kuku! Na to dzięcioł: stuku! puku! Czajka woła: czyjaś ty, czyjaś? Byłaś gdzie? Piłaś co? Piłaś, to wyłaź! Przepióreczka: chodź tu! Pójdź tu! Masz co? daj mi! rzuć tu! rzuć tu!I od razu wszystkie ptaki W szczebiot, w świegot, w zgiełk – o taki: „Daj tu! Rzuć tu! Co masz? Wiórek? Piórko? Ziarnko? Korek? Sznurek? Pójdź tu, rzuć tu! Ja ćwierć i ty ćwierć! Lepię gniazdko, przylep to, przytwierdź! Widzisz go! Nie dam ci! Moje! Czyje? Gniazdko ci wiję, wiję, wiję! Nie dasz mi? Takiś ty? Wstydź się, wstydź się!” I wszystkie ptaki zaczęły bić się. Przyfrunęła ptasia milicja I tak się skończyła ta leśna audycja. Maria KonopnickaMuchy samochwałyU chomika w gospodzie Siedzą muchy przy miodzie. Siedzą, piją koleją, I z pająków się się łapkami Nad pełnemi kuflami. Zagiął chomik żupana, Miód dolewa do dzbana. — Żebyś, kumo, wiedziała,Com już sieci narwała, Com z pająków nadrwiła, Tobyś ledwo wierzyła! — Moja kumo jedyna! Czy mi pająk nowina?Śmiech doprawdy mnie bierze… Pająk!… Także mi zwierzę! — Żebyś, kumo, wiedziała, Trzem pająkom bez mała, Jak się dobrze zasadzę,Trzem pająkom poradzę!… — Moja kumo kochana! (Chomik! dolej do dzbana!) Moja kumo jedyna, Czy mi pająk nowina?Prawi jedna, to druga, A tu z kąta coś mruga… Prawi czwarta i piąta, A coś czai się z kąta. Pająk ci to, niecnota,Nić — tak długą — namota! Zdusił muchy przy miodzie, W chomikowej gospodzie. Więcej wierszy na temat: Miłość « poprzedni następny » Tylko włosy Ci posiwiały, uśmiech masz wciąż ten sam... Oparłam czoło o szybę. Noc. W kuchni z kranu kroplami woda się sączy cichutko. My nie jesteśmy tu sami: księżyc za oknem i ja – tu. Spoglądam z czułością w ciemność. Niechaj śpi matka spokojnie, ona już wie, co bezsenność. Zjawiała się przy mnie zawsze, gdy przez sen wołam: „mamo”. Czuwała. Niechaj śpi dziś. Jestem jej winna to samo. Więc pójdę cicho, kran w kuchni zakręcę bardzo dokładnie, bo kropli głos, chociaż szmerem, może mej matce sen skradnie. Niechaj śpi dzisiaj spokojnie. I ja się zaraz położę, bo wiem, że znów będzie przy mnie nim rano oczy otworzę. Wiem, lekką dłonią poprawi włosy ułożone luźno, pochyli się nad mym łóżkiem i powie: „Wstawaj, już późno.”, i włosy odgarnie z czoła tak dobrze znanym mi gestem, uśmiechnie się tak, jak zawsze i będę wiedzieć, że jestem. Dodano: 2008-06-14 19:17:13 Ten wiersz przeczytano 33394 razy Oddanych głosów: 32 Aby zagłosować zaloguj się w serwisie « poprzedni następny » Dodaj swój wiersz Wiersze znanych Adam Mickiewicz Franciszek Karpiński Juliusz Słowacki Wisława Szymborska Leopold Staff Konstanty Ildefons Gałczyński Adam Asnyk Krzysztof Kamil Baczyński Halina Poświatowska Jan Lechoń Tadeusz Borowski Jan Brzechwa Czesław Miłosz Kazimierz Przerwa-Tetmajer więcej » Autorzy na topie kazap Ola Bella Jagódka anna AMOR1988 marcepani więcej »

wiersz o mamie jan brzechwa